Ασθενείς ,Ιατροί και Δημοσιογράφοι

Τι προηγούμενες μέρες ήταν  πάλι στην πανελλήνια τηλεοπτική επικαιρότητα, ιατρικα "λάθη" με αφορμή ατυχή ιατρικά συμβάντα διασήμων.Στη τοπική πάλι πραγματικότητα, υπάρχει προβολή οχι λαθών αλλά ιατρικων "επιτυχιών" με περιτύλιγμα πολλών μαύρων ευρώ και αντιδεοντολογικές πρακτικές λειτουργών της υγείας. Τελικά απο τη μία μεριά περνάει το μύνημα ότι οι γιατροί δεν επιδεικνύουν την αρμόζουσα προσοχή και την απαιτούμενη κατάρτιση ,και απο την άλλη μεριά ότι γιά  να έχεις αποτελεσματική θεραπεία πρέπει νά μεταφέρεις στο λογαριασμό κάποιου καθηγητή ένα  όχι ευκαταφρόνητο ποσό.
Δεν πρέπει να αμφιβάλλομε ότι η διασημότητα του ασθενούς και η εξ αυτής προβολής του γιατρού, μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία απο μιά εισφορά σε χρήμα.
Αυτή ακριβώς η αξία ωθεί πολλές φορές  το γιατρό σε υπερβάλλοντα ζήλο. Εφαρμόζονται περιττές θεραπείες και γίνονται λάθη λόγω έλλειψης  εμπειρίας αντίστοιχης του υποκείμενου νοσήματος πού σε συνδυσμό με την αλαζονεία του ιατρού και την πίστη του ασθενούς στο πρόσωπο του, προκαλεί κακή εκτίμηση και λάθους στην τυχούσα επιπλοκή η στην απίθανη εξέλιξη.αποτέλεσμα μπορεί να είναι η αλυσσιδωτή αντίδραση του οργανισμού και η απώλεια ελέγχου της ισορροπία του.
Στη άλλη περίπτωση όπου γενικώς υπάρχει ένα σχετικά καλό αποτέλεσμα, παραβιάζεται η βασική ηθική αρχή ότι η υγεία είναι αγαθό και πρέπει να έχουν πρόσβαση σε αυτό όλοι ισότιμα.Επίσης  στη περίπτωση μας, εφόσον οι λειτουργοί είναι δημόσιοι  θεωρείται και είναι παράνομος , ο χρηματισμός  και η κατεύθυνση ασθενών στον ιδιωτικό τομέα .Βέβαια σε όλα αυτά δεν πρέπει να παραγνωρίζομε την θεμιτή ανάγκη της δημοσογραφίας για προβολή των θεμάτων αλλά και την υπερβολή και την χυδαιότητα που είναι  τα αναγκαία κακά της υπερπληροφόρησης.Συνήθως η δημοσιογραφία στην χωρα μας φωτίζει αυτά τα θέματα αποσπασματικά ,ανισομερώς και συμπιεσμένα γιατι πάντα πρεπει να τα βάλει σε μια δεδομένη φόρμα μορφής  και χρόνου.
Το ερώτημα που γεννιέται είναι πως μπορεί ο πάσχων, οι συγγενείς και φίλοι να αξιολογήσουν την βαρύτητα και τη σημασία του συμπτώματος και της νόσου και  να κάνει την καταλληλότερη επιλογή κέντρου και ιατρού, που θά ηταν ιδανικό να  επιτευχθεί σε δημόσιο σύστημα υγείας χωρίς οικονομική επιβάρυνση.
Ομως στην Ελλάδα οπου δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί της ποιότητας περίθαλψης ,όπου υπάρχει το απολυτο οργανωτικο χάος στα Νοσοκομεία  και όπου η αξιολόγηση και η εξέλιξη των γιατρών  πολυ απέχουν απο το να είναι αντικειμενικές ,έχομε μεγάλη δυσκολία.
Ετσι στην Ελληνική ιατρική ισχύει,  ότι "το καλύτερο είναι εχθρός του καλού" και " το έξυπνο  πουλί απο τη μύτη πιάνεται"!
Για να μπορεί να πάρει κάποιες αποφάσεις  λοιπόν ο ασθενής αν το επιτρέπει ο χρόνος ,πρέπει να κινηθεί σε κάποια πλαίσια :  .

• Η αξιοπρέπεια του ασθενούς ειναι ισοδύναμη της αξίας της ζωής .Ο ασθενής και ο νοσηλεύτης να ενδιαφέρονται σαν να είναι ο αδελφός τους η γονείς τους ,παντα χωρίς αποζημίωση.
•  Η ένταση και η διάρκεια του συμπτώματος δεν έχουν  πάντα σχέση με τη βαρύτητα και τη πρόγνωση της νόσου
•  Στη  χώρα μας  ο υπερπληθωρισμός των ιατρων, η εξ αυτού πτώση της ποιότητας που οδηγεί σε υπερθεραπείες και η αποσύνδεση της επιλογής και της  εξέλιξης των ιατρών  απο την κατάρτιση,την εμπειρία και τη δεοντολογία δημιουργεί επι πλέον προβλήματα
• Οσο περισσότερες παρεμβάσεις  γινονται στο ασθενη, τόσο μεγαλύτερη και η πιθανότητα εκτροπής .
• Ο σοφότερος ιατρός και το πιό οργανωμένο κέντρο δεν μπορούν να  έχουν απόλυτη γνώση του οργανισμού του ασθενούς  , της νόσου σαν οντότητας αλλα και της  διαπλοκής των πολλών παραγόντων της.Αν εξαιρέσεις κάποια εντυπωσιακά αποτελέσματα της Επείγουσας Ιατρικής δεν υπάρχουν μαγικά εδώ. 
• Η Ιατρική σαν επιστήμη  είναι ενιαία και για ίδιες νόσους πρέπει να υποβάλλει τον ασθενη σε αντίστοιχες θεραπείες, προσαρμόζοντας τις όμως, στα ψυχοσωματικα χαρακτηριστικά του ασθενούς
• Με άλλα λόγια η Ιατρική ,ειναι μια αναλυση στοιχείων με στατιστικά αποτελέσματα.Ετσι επιτυχία είναι να μειώσομε όσο μπορούμε περισσότερο την αναποτελεσματικότητα η τη παρενέργεια.Άρα η αξιολόγηση του ιατρού υπόκειται στη διαβάθμιση
• Για την επιτυχή εκβαση της νόσου χρειάζεται να αφιερωθεί αρκετός χρόνος, πράγμα δύσκολο για προβεβλημένους  γιατρούς με πολλούς ασθενείς
• Η αναγνωρισιμότητα ενός γιατρού δεν ειναι πάντα  αντίστοιχη της αξίας του.Πολλές φορές προβάλονται χαρακτηριστικά που είναι οικεία στο μέσο όρο των ανθρώπως όμως αυτα δεν αντιστοιχούν στην επιστημονική αλήθεια
• Καθε γιατρός που υποπίπτει σε λάθος (όπου λάθος ειναι η απόκλιση απο το μέσο όρο) το κάνει χωρίς πρόθεση γιατι όλοι επιθυμουν την επιτυχία, τουλάχιστον από ματαιοδοξία
• Ο υπερβολικός ζήλος του γιατρού δεν είναι πάντα ανάλογος  της ικανότητας του και της αποτελεσματικότητας του όμως η συνεχής παρουσία του μαλλον  καλό προοιωνίζει
• Η αμέλεια του γιατρού ,έχει να κάνει με την έλλειψη γνώσης ,τη κόπωση αλλα και την έλλειψη κινήτρου.Κίνητρο μπορει να είναι και το επιστημονικό ενδιαφέρον.
• Οι ασθενείς δεν πρέπει να εκτιμούν τους ιατρούς με κριτήριο  την επικοινωνιακή τους ικανότητα.Ο καλύτερος τρόπος είναι να υπάρχει επίκριση απο αλλους συναδέλφους τους, που κατά το δυνατόν να κινούνται στον ευρύτερο χώρο δραστηριοτήτων τους.
• Τα δημόσια Νοσοκομεία έχουν  εξ ορισμού υψηλότερο επιπεδο ιατρικής, αλλα υπάρχει ο κίνδυνος η πρώτη αντιμετώπιση να γίνει απο ειδικευόμενο.Ομως αυτός ειναι εκπαιδευόμενος και δεν μπορεί  να παρέχει θεραπεία χωρις τη παρουσία ειδικού.Αρα η παρουσια του ειδικου ιατρού πρέπει να ζητειται πάντα απο τον ασθενή.
• Γιατρός που σε μία επίσκεψη δίνει πολλά φάρμακα ,συνήθως δεν εχει κάνει ακριβή εκτίμηση της νόσου γιατί  ο αθενής συνήθως έχει μία νόσο.
• Ο χρόνος που αφιερώνεται στον  ασθενή απο το γιατρό είναι  ανάλογοςμε τη ποιότητα αντιμετώπισης.Η επανάληψη σε δεύτερη φάση βελτιώνει ακόμη περισσότερο τη κατάσταση.
• Οταν προτάσσεται το χρηματικό της  θεραπείας , να αποφεύγεται αυτός ο γιατρός.Υπάρχει περίπτωση  να εφαρμοσθούν μη αναγκαίες θεραπείες για δικαολόγηση της δαπάνης , αρα υπάρχει πιθανότητα για  αύξηση των επιπλοκών
• Η ποιότητα περιθαλψης στη χώρα μας  δεν ειναι η καλύτερη στην  Ευρώπη αλλα υπάρχουν και χειρότερα.Ομως έχει το αναλογικά μεγαλύτερο  κόστος, κάτι που μπορεί να φέρει κατάρρευση του συστήματος μεσοπρόθεσμα και απώλεια μερίσματος υγείας για τους πολίτες
• Σημαντικό για τη προαγωγή της υγείας είναι η πρωταρχική αντιμετώπιση στα ΤΕΠ που δυστυχώς ευρίσκόμαστε πολυ χαμηλα στην  Ευρώπη.Εδώ ισχύει ότι οι πιό έμπειροι ιατροί δεν αντιμετωπίζουν τα πιο σοβαρά περιστατικά όπως είναι τα επείγοντα(βλ.σχετ.με ειδικευόμενους)
• Ειναι επιθυμητό οι ασθενείς να νοσηλεύονατι με αξιοπρεπείς συνθήκες.Ομως η πολυτέλεια στη διαμονή πρέπει να αποφεύγεται, διότι δημιουργεί αλλοίωση του στόχου και στρέφει τη προσοχή ασθενούς και συγγενών  σε λάθος κατεύθυνση.

Αυτές είναι  σκέψεις  που έχουν την αξία τους, δεν εφαρμόζονται όμως εύκολα,  γιατι το σύστημα έχει μεγάλη αδράνεια, και  για να λειτουργήσεις στοιχειωδώς ,είναι ανάγκη  να κινείσαι εντός αυτού.
Χρειάζεται ενημέρωση του κόσμου για να μπορεί  , να απαιτεί τα δικαιώματα του, βελτίωση της ποιότητας εκπαίδευσης των ιατρών και μηχανισμοί ελέγχου στο σύστημα υγείας του τόπου μας